پایگاه داده های سندگرا

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail
Print Friendly, PDF & Email

پایگاه داده سند گرا سید محمدامین ساجدی

در پایگاه داده های رابطه ای سنتی، کاربر اقدام به تعریف مجموعه ای از ستون ها به همراه نوع و نام آنها برای تشکیل یک جدول می کند. اطلاعات بصورت سطرهایی از مقادیر به هرکدام از سلول های هر سطر(ستون یا فیلد) اضافه می شود. شما نمیتوانید مقدار جدیدی خارج از آن مقادیری که در هنگام تعریف جدول اعلان کردید اضافه کنید. تمامی فیلدها هم باید مقدار داشته باشند حتی مقدار NULL هم بایستی ذکر شود.

پایگاه داده های سندگرا به شما اجازه وارد کردن هر رکورد بصورت مجموعه ای از نام ها با مقادیر خاص خود مثل تصویر، JSON، دیکشنری پایتون یا هش در روبی را می دهد. شما قبل از ورود اطلاعات به پایگاه، نام فیلدهای موجود را تعریف نمی کنید و در هر رکورد می توانید فیلدهای خاص خود را داشته باشید. در تئوری، هر رکورد می تواند شامل مقادیر با نام های کاملا متفاوت باشد و این یعنی اینکه به اسکیما یا شمای خاصی وابسته نیست و همه چیز از سمت کد کاربر در لحظه تعیین می شود. درضمن اطلاعات در فایل ها یا اسناد ذخیره می شوند و از جدول خبری نیست.

مزیت کلیدی رویکرد سندگرا انعطاف پذیری آن می باشد. شما می توانید به راحتی فیلدهای موجود را حذف یا اضافه کنی و لایه کاربرد یا application layer متکی بر مقادیر یا فیلدهای حذف شده نیست. یک مزیت برای زمانیست که شما در یک زبان برنامه نویسی نوع متغیری را برای یک فیلد پایگاه خود تعیین می کنید و گاهی اوقات بخاطر عملکرد متفاوت کامپایلرها مقداری از اطلاعات را از دست می دهید. درصورتیکه در اینجا نیازی به تعریف نوع خاص نیست و هیچگاه نگران این مشکل نخواهید بود.

یک نمونه از پایگاه داده های اسنادی Mongodb می باشد که می توانید در این مطلب تحت عنوان آموزش مقدماتی پایگاه داده سندگرای مانگو کار با آن را اغاز کنید.

شما احتمالا این مطالب را نیز دوست دارید...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *