فرار مغزها

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail
Print Friendly, PDF & Email

از دید و نگاه منی که دانشجو هستم، فرار مغزها یعنی اینکه از نظر علمی تونستم به جایگاهی برسم که دانشگاه های خارج از ایران و البته موفق و سردمدار علم روز خواستار جذب من هستند. دانشگاه هایی که علم روز دنیا رو متحول میکنند. وقتی که به من اجازه تحصیل در اون فضا رو میدن به این معناست که به من فرصت بودن در کنار بهترین ها رو میدن تا بتونم همچون اون ها باشم و در پیشرفت و توسعه صنعت و در نهایت زندگی مردم سهیم باشم. من به این که تمامی فعالیت های ما به نحوی تاثیری بر روی زندگی همه ما انسان ها خواهد داشت اعتقاد دارم. یعنی درواقع نهایت همه کارهایی که انجام میدیم اجتماع ما رو تحت تاثیر خودش میزاره، نحوه زندگی مارو تحت تاثیر میزاره.


دانشگاه های تراز اول کشور ما همچون دانشگاه تهران، صنعتی شریف، امیرکبیر و بقیه که همگی اونها رو میشناسیم با بهترین ها کار میکنند و بهترین ها رو هم پرورش میدن. دولت سالیانه بودجه بسیار زیادی رو در این دانشگاه ها صرف تولید نخبگان میکند. چندماهی است که بواسطه فعالیت کاری جدیدم کم و بیش در جمع های دانشجویی این دانشگاه ها حضور دارم. اگر از من بپرسید وقتی در جمع اونها نشستم بیشتر از همه چه چیزی نقل محافل اون هاست با قاطعیت میتونم بگم مهاجرت و ادامه تحصیل و زندگی در خارج از ایران هست. بطور روزانه همه دارن درباره اینکه برای رفتن اپلای کنند، مدرک زبان بگیرند و غیره صحبت کنند. هرچند وقت یکبار توی اخبار میبینیم که عکسی رو نشون میدن و میگن از این ۱۰ نفر که رتبه های یک تا ده کنکور سال فلان بودن فقط دو نفر در ایران موندن منتشر میشه.


به کجا داریم میریم؟ دانشگاه هامون به پلی برای راحت تر رفتن یا به اصطلاح فرار مغزها شدن. درسته! این همه پولی که داره توی این دانشگاه ها خرج میشه و به دانشگاه های مناطق دیگه کمتر رسیدگی میشه، در نهایت به این ختم میشه که دو نفر از ده نفر نخبه ها فقط توی ایران میمونن.


اما یکم اونطرف تر(حتی توی دل همین دانشگاه ها) افرادی هستن که دارن تلاش میکنن، از زندگی خودشون میزنن، سختی ها رو به جون میخرن، و از هیچ همه چیز می سازن. نه تنها اشتغالزایی میکنن، به اجتماع خودشون ارزش هم میرسونن. به رشد اجتماع هم کمک میکنن.

اینکه از چه دانشگاهی هستن، از چه شهری هستن، با چه لهجه ای حرف میزنن، اهمیتی نداره. مهم اینه که همگی یک صدا باهم دارن داد میزننو میگن که ما جوونا هستیم که قراره اینده رو بسازیم. خیلی از این جوونا کسایی هستن که به راحتی میتونن از کشور خارج بشن ولی تصمیم گرفتن که بمونن و جامعه خودشون رو بسازن. حتی درمیون اونها جوونایی هستن که از خارج از ایران برگشتن تا به جوون های هم سن و سال خودشون امید بدن. تجربیات خودشون رو منتقل کنن و ایران رو بسازن.
جوون هایی که با یه میز کارشون رو شروع کرد و هرکاری که خواستن کردن. تنها به این دلیل که به خودشون اعتقاد دارن. به هدفشون ایمان دارن.


خیلی خوبه که بعنوان یه جوون میتونی ببینی، امید داشته باشی، حرکت کنی و بسازی. اما خدانکنه که روزی چه بسا در همین سالهای نزدیک با این جوون های فعال و باهوش طوری رفتار بشه که فرار مغزها دیگه برای دانشجویان دانشگاه های درجه یک کشور بکار برده نشه و منظور از فرار مغزها فرار جوون های پر انرژی و کارافرین باشه.


پی نوشت: مهاجرت بد نیست و دانشجویانی که برای ادامه تحصیل میرن مطمینا اینده خودشون رو اونجا روشن تر دیدند و رفتند. ولی کاش به فکر کشور خودمون باشیم و هرکسی که کوچکترین امکان براش فراهم شد نره و پشت سرش رو نگاه نکنه.

شما احتمالا این مطالب را نیز دوست دارید...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *